بیوگرافی امام یازدهم

ابومحمد حسن بن علی بن محمد ملقب به ابن الرضا و معروف به عسکری، یازدهمین امام شیعیان دوازده امامی پس از پدرش هادی و قبل از پسرش مهدی بود. او و پدرش امامین عسکریین نامیده می‌شوند زیرا شهر سامرا — که مجبور به زندگی در آن بودند — در واقع یک اردوگاه نظامی بود.

وی در سال‌های ۲۳۲ الی ۲۶۰ قمری می زیست و یازدهمین امام شیعیان اثناعشری است که به مدت شش سال امامت را بر عهده داشت. القاب وی ابن الرضا، صامت، هادی، رفیق و زکی می باشد. مادر وی حدیث یا سلیل نام داشته و ایشان ۲۸ سال عمر کردند شهادت وی به دستور معتمد عباسی اتفاق افتاد و همسر وی همان ملیکا یا نرجس می باشد.

مشهورترین لقب وی، عسکری است که به اقامت اجباری‌اش در سامرا اشاره دارد. او در سامرا تحت مراقبت حکومت عباسی قرار داشت و برای فعالیت‌هایش با محدودیت روبه‌رو بود. امام عسکری(ع) از طریق نمایندگان خود و نیز از راه نامه‌نگاری با شیعیان ارتباط داشت. عثمان بن سعید، نخستین نایب خاص امام زمان(عج)، از نمایندگان خاص وی نیز به شمار می‌رفت.

به خاطر اشتراک نام «حسن» میان ایشان و امام حسن مجتبی(ع)، ایشان را « حسن اخیر» نیز خوانده‌اند.

بسیاری از علمای امامیه معتقدند که امام عسکری(ع) همچون دیگر امامان بر اثر مسمومیت شهید شده است.

نشانه های مؤمن پنج چیز است:

• خواندن ۵۱ رکعت نماز، (۱۷ رکعت واجب (نمازهای یومیه) و ۳۴ رکعت مستحب نافله‌های روزانه در هر شب و روز)
• زیارت اربعین.
• انگشتر به دست راست کردن.
• پیشانی را در سجده بر خاک نهادن.
• بلند گفتن «بسم الله الرحمن الرحیم»

شیخ طوسی، تهذیب الاحکام، ۱۴۰۷ق، ج۶، ص۵۲

پردیس سهیلی